|
Patron
 Święty Maksymilian Maria Kolbe - patron parafii strzemięcińskiej Spis treści
Zamiar swój urzeczywistnił 16 października 1917 roku zakładając w Rzymie Rycerstwo Niepokalanej. Ówczesny papież udzielił temu stowarzyszeniu swego błogosławieństwa, a po kilku latach obdarzył je odpustami. W 1919 roku o. Kolbe wrócił do Polski, do Krakowa, gdzie przez pewien czas uczył kleryków franciszkańskich. Tu, najpierw w Krakowie, a następnie w Grodnie zaczął szerzyć Rycerstwo wydając od 1922 roku miesięcznik "Rycerz Niepokalanej". Pismo to osiągnęło największe nakłady z wszystkich pism wydawanych w Polsce (ok. milion egzemplarzy). W 1927 roku założył pod Warszawą klasztor - wydawnictwo pod nazwą Niepokalanów, który był jednocześnie centralą Rycerstwa Niepokalanej. W tym miejscu powstało też Małe Seminarium Misyjne - miejsce dla licznie napływających powołań zakonnych. W 1930 roku udał się na wyprawę misyjną na Daleki Wschód. W maju ukazała się japońska odmiana Rycerza, a niedługo po tym na przedmieściach Nagasaki założył nowy japoński Niepokalanów. Marzył o tym, aby takie ośrodki męskie i żeńskie powstały w każdym kraju. W 1936 roku wrócił do Polski, by na nowo objąć ster Niepokalanowa, który stał się największym klasztorem w Kościele. Wydawał siedem czasopism, w tym dziennik. O rozmachu z jakim ojciec Maksymilian prowadził swoją działalność świadczy fakt, że od 1938 roku Niepokalanów posiadał nawet swoją własną radiostację. W celu zdobycia dusz dla Niepokalanej o. Maksymilian wykorzystywał wszystkie możliwe środki, ale największy nacisk kładł na modlitwę i umartwienie.
Po wkroczeniu Niemców do Polski o. Maksymilian został aresztowany z braćmi zakonnymi i wywieziony do obozów w Amtitz i Ostrzeszowie. Po zwolnieniu wrócił do Niepokalanowa i przekształcił klasztor w ośrodek działalności charytatywnej, niosący pomoc okolicznej ludności, licznym wysiedleńcom i Żydom. Męczeńska śmierć o. Maksymiliana W 1941 roku został ponownie aresztowany i osadzony na Pawiaku, a potem w Oświęcimiu. Gdy po ucieczce jednego więźnia władze obozowe skazały dziesięciu niewinnych na śmierć głodową, o. Kolbe dobrowolnie ofiarował się za jednego z nich - Franciszka Gajowniczka, który pozostawił w domu żonę i dzieci. Zajął jego miejsce w bunkrze głodowym, gdzie przez dwa tygodnie cierpiał okrutnie podtrzymując na duchu towarzyszy niedoli modląc się i śpiewając z więźniami pieśni religijne. Dobity zastrzykiem z fenolu zmarł 14 sierpnia 1941 roku, w wigilię Wniebowzięcia N.M.P. Ciało jego zostało spalone w krematorium. 
 |
Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli koło Łodzi. Jego rodzice: Juliusz i Marianna z Dąbrowskich należeli do III Zakonu św. Franciszka. Trudnili się tkactwem chałupniczym, lecz z powodu bardzo ciężkich warunków materialnych musieli zamknąć warsztat i przeprowadzić się do Łodzi, a później do Pabianic. Tam ojciec rozpoczął pracę w fabryce, a mama prowadziła sklepik. Z tak skromnego domu, pełnego wielkiej pobożności i szczerego patriotyzmu wyrósł późniejszy założyciel Niepokalanowa, słuchacz uniwersytetu papieskiego Gregorianum i Seraphicum w Rzymie, doktor nauk filozoficznych i teologicznych, wybitny fizyk i matematyk. Będąc dwunastoletnim chłopcem Rajmund Kolbe doznał niesamowitego przeżycia - w Kościele ukazała mu się Matka Boża, która trzymała dwie korony: białą, symbolizującą czystość i czerwoną, symbolizującą męczeństwo. Młodzieniec wybrał obie te korony nie rezygnując z żadnej. W 1910 roku wstąpił do zakonu franciszkańskiego, gdzie przyjął zakonne imię Maksymilian Maria. Studia wyższe z podwójnym dyplomem doktorskim z filozofii i teologii ukończył w Rzymie. Tu w 1918 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W Rzymie, w klimacie maryjnym swego Zakonu, pogłębił wyniesioną z domu rodzinnego miłość do Niepokalanej. Widząc świat pogrążony w bratobójczej wojnie i zagrożenie Kościoła, zwłaszcza ze strony masonerii, postanowił powołać stowarzyszenie, którego zadaniem byłoby za pośrednictwem Maryi nawracanie i uświęcanie wszystkich, a szczególnie masonów.
Świętość ojca Maksymiliana została uwieńczona męczeńską śmiercią. "Wszędzie imię Maksymiliana wymawia się na błogosławieństwo, szczęśliwą wróżbę i zachowuje się je w wiecznej pamięci" - czytamy w oficjalnej petycji rozpoczynającej proces beatyfikacyjny, zakończony za papieża Pawła VI. W dniu 10 pażdziernika 1982 roku papież Jan Paweł II zaliczył Maksymiliana Marię Kolbe w poczet świętych Kościoła powszechnego. Tym samym postawił go światu za wzór heroicznej miłości bliźniego, apostolskiej gorliwości i bezgranicznego oddania Niepokalanej. W czasie swojej drugiej pielgrzymki do Ojczyzny złożył mu hołd, odwiedzając z posługą apostolską jego sanktuarium w Niepokalanowie.
